Rozjaśnianie a dekoloryzacja włosów – czym się różnią?

Rozjaśnianie usuwa naturalną melaninę z włosa, a dekoloryzacja redukuje sztuczny pigment po farbowaniu. Oba zabiegi mogą prowadzić do jaśniejszego koloru, ale stosuje się je w innych sytuacjach. Najważniejsza zasada brzmi: farba nie rozjaśnia farby. Jeśli włosy są pokryte ciemnym sztucznym pigmentem, sama jaśniejsza farba go nie usunie.

Rozjaśnianie a dekoloryzacja – najważniejsze różnice

Rozjaśnianie dotyczy przede wszystkim włosów naturalnych. Preparat rozjaśniający utlenia melaninę, czyli barwnik odpowiadający za naturalny kolor włosa. Dekoloryzacja służy natomiast do usunięcia pigmentu sztucznego, który znalazł się we włosach podczas wcześniejszego farbowania.

Nazwa zabiegu bywa używana niejednoznacznie, ponieważ w salonach określenie „dekoloryzacja” może obejmować także mocne usuwanie koloru za pomocą rozjaśniacza. Dla decyzji najważniejsze pozostaje jednak to, jaki pigment znajduje się we włosach i jaki preparat ma go usunąć.

Na czym polega rozjaśnianie włosów?

Podczas rozjaśniania składniki utleniające wnikają do wnętrza włosa i stopniowo rozkładają melaninę. Włosy przechodzą wtedy przez kolejne ciepłe etapy, na przykład czerwony, pomarańczowy i żółty, zanim osiągną jaśniejszy poziom. Ostateczny odcień zależy od naturalnej bazy, czasu działania preparatu, kondycji włosów i zastosowanej techniki.

Na włosach naturalnych efekt jest zwykle bardziej przewidywalny, ponieważ fryzjer pracuje na jednym rodzaju pigmentu. Nie oznacza to jednak, że zabieg jest obojętny dla włókna. Rozjaśnianie może zmniejszyć jego elastyczność, zwiększyć porowatość i spowodować przesuszenie. Z tego powodu dobiera się nie tylko produkt, lecz także zakres rozjaśnienia i sposób aplikacji.

Rozjaśnianie może obejmować całą głowę albo tylko wybrane pasma, na przykład przy refleksach czy balayage. Częściowa aplikacja ogranicza obszar poddany działaniu chemii, ale nie usuwa ryzyka uszkodzeń na rozjaśnianych partiach.

Dlaczego dekoloryzacja działa inaczej?

Dekoloryzacja jest przeznaczona do włosów, w których znajduje się sztuczny barwnik. Reduktor rozbija cząsteczki pigmentu oksydacyjnego i ułatwia ich wypłukanie z włókna. Taki preparat może usunąć część farby, ale nie przywraca automatycznie naturalnego koloru i nie zawsze usuwa wszystkie warstwy pigmentu.

Właśnie dlatego farba nie rozjaśnia farby. Jaśniejsza farba może zmienić odrost lub naturalny fragment włosów, lecz nie usunie skutecznie ciemnego pigmentu z wcześniej farbowanych długości. Nałożenie jej na taką bazę często prowadzi do nierównego efektu: jaśniejszego odrostu i nadal ciemnych końców.

Po redukcji sztucznego koloru mogą ujawnić się ciepłe tony ukryte pod farbą. Włosy mogą stać się rude, miedziane, pomarańczowe albo żółte. Nie jest to dowód, że zabieg się nie udał, lecz część procesu odsłaniania wcześniejszej bazy. Późniejsze tonowanie lub koloryzacja mają ujednolicić odcień, ale nie zastępują oceny kondycji włosów.

Trudność rośnie, gdy włosy były wielokrotnie farbowane, szczególnie na ciemny brąz lub czerń. Pigment może być nierówno rozłożony, a długości mogą zawierać kilka warstw różnych produktów. W takim przypadku zejście do jasnego blondu często wymaga etapów, a nie jednego zabiegu.

Kiedy wybrać rozjaśnianie, a kiedy dekoloryzację?

Rozjaśnianie ma sens, gdy baza jest naturalna i chcesz uzyskać jaśniejszy kolor lub subtelne pojaśnienia. W takich sytuacjach decyzję zwykle ułatwiają poniższe wskazania:

• Włosy nie były wcześniej farbowane na długościach.
• Chcesz rozjaśnić naturalny kolor o kilka tonów.
• Zależy Ci na refleksach, pasemkach lub rozjaśnieniu wybranych partii.
• Włosy są w stanie, który pozwala bezpiecznie przeprowadzić zabieg.

Dekoloryzację rozważa się wtedy, gdy trzeba usunąć niepożądany sztuczny kolor przed kolejną koloryzacją. Najczęstsze sytuacje to:

• Ciemna farba wyszła znacznie mocniej, niż zakładano.
• Chcesz przejść z brązu lub czerni do jaśniejszego poziomu.
• Kolor jest nierówny po kilku wcześniejszych farbowaniach.
• Potrzebujesz przygotować włosy do zmiany kierunku kolorystycznego.

Szczególnej ostrożności wymagają włosy po hennie i indygo. Henna, czyli Lawsonia inermis, oraz indygo mogą zareagować z preparatem rozjaśniającym w nieprzewidywalny sposób. Połączenie niektórych roślinnych barwników z rozjaśniaczem może prowadzić do zielonych, niebieskich lub turkusowych tonów. Dekoloryzacja po hennie nie powinna być wykonywana w domu bez dokładnej znajomości składu użytego produktu i historii włosów.

Co sprawdzić przed zabiegiem?

Fryzjer powinien ustalić, czym włosy były farbowane, ile razy wykonywano koloryzację i kiedy odbył się ostatni zabieg. Znaczenie ma także obecny stan włókna. Włosy kruche, mocno przesuszone, rozciągliwe lub łamiące się mogą wymagać odłożenia rozjaśniania albo ograniczenia jego zakresu.

Nie należy traktować wysokiego stężenia oksydantu jako prostego sposobu na szybszy efekt. Większa siła preparatu może zwiększyć obciążenie włosów, a nie zagwarantuje równego usunięcia pigmentu. Przy włosach czarnych, wielokrotnie farbowanych lub po hennie szczególnie ważna jest próba na niewielkim paśmie i profesjonalna ocena przed pełnym zabiegiem.

Po obu procedurach włosy zwykle potrzebują łagodnego mycia, ochrony przed wysoką temperaturą oraz pielęgnacji dopasowanej do ich porowatości i stopnia osłabienia. Najpierw trzeba jednak prawidłowo rozpoznać pigment wyjściowy. To on decyduje, czy właściwym kierunkiem jest rozjaśnianie, czy dekoloryzacja.

Jeśli włosy są naturalne, zwykle wybiera się rozjaśnianie. Jeśli zawierają ciemną farbę, potrzebna jest dekoloryzacja lub inna technika usuwania sztucznego pigmentu. Ocena historii koloryzacji i kondycji włosów przez specjalistę zmniejsza ryzyko plam, niepożądanych tonów oraz poważnych uszkodzeń.